Ανδρική βία κατά των γυναικών

ΟΗΕ Πεκίνο 1995 «Η βία κατά των γυναικών είναι η έκφραση της ιστορικά διαπιστωμένης ανισότητας στις σχέσεις ισχύος μεταξύ ανδρών και γυναικών, που οδήγησε στην κυριαρχία των ανδρών επί των γυναικών και στις διακρίσεις κατά των γυναικών, με αποτέλεσμα την παρεμπόδιση της ανάπτυξης των γυναικών, συγχρόνως δε αποτελεί έναν από τους πρώτους κοινωνικούς μηχανισμούς στους οποίους οφείλεται η υποταγή των γυναικών στους άνδρες».

Γύρω στα 1824 το ανώτατο δικαστήριο του Μισισιπή στις ΗΠΑ εκχωρούσε το δικαίωμα στον άνδρα να κακοποιεί τη γυναίκα του εφόσον τηρούσε ορισμένες προδιαγραφές συμπεριφοράς. Για παράδειγμα μπορούσε να της τραβήξει τα μαλλιά, να τη φτύσει, να τη κλωτσήσει ή να την πετάξει στο έδαφος αλλά δεν είχε το δικαίωμα να τη σκοτώσει.

          Παράλληλα  στο Αγγλικό δίκαιο της ίδιας περιόδου, δινόταν  στον άνδρα το δικαίωμα να κακοποιεί τη γυναίκα του με την προϋπόθεση ότι η  βέργα του ξυλοδαρμού δεν θα ξεπερνούσε σε πάχος τη διάμετρο του αντίχειρα του άνδρα. Αυτός ο νόμος έμεινε γνωστός ως ο νόμος του αντίχειρα .

          Μπορεί να ακούγονται όλα αυτά εξωφρενικά όμως τηρουμένων των αναλογιών και αν εξαιρέσουμε την νομική κατοχύρωση του δικαιώματος του άνδρα να κακοποιεί τη γυναίκα του που έχει εκλείψει πια στο δυτικό κόσμο, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πάρα πολύ. Η βία κατά των γυναικών εξακολουθεί να μαστίζει όλες τις κοινωνίες και να έχει  ακόμη τρομακτικές διαστάσεις τόσο στο δυτικό όσο και στο λεγόμενο τρίτο κόσμο. Προς επίρρωση της εκτίμησης αυτής αναφέρουμε τα παρακάτω στοιχεία

Σε έκθεση του Ευρωβαρόμετρου το 1999 αναφέρεται ότι

 1 στις 5 γυναίκες ζει με βίαιο σύντροφο.

1 στις 2 γυναίκες που δολοφονούνται κάθε χρόνο έχουν πέσει θύματα του συντρόφου τους

1 στις 3 γυναίκες που φτάνουν στα επείγοντα περιστατικά νοσοκομείων  έπεσαν θύματα κακοποίησης από το  σύζυγο ή σύντροφό τους

      Επίσης σύμφωνα με έρευνα του πανεπιστημίου της Μαδρίτης οι γυναίκες σε όλη την Ευρώπη μεταξύ 15- 44 ετών διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να τραυματιστούν ή να πεθάνουν κακοποιημένες από τους συντρόφους στους παρά να χάσουν τη ζωή τους από καρκίνο ή τροχαίο δυστύχημα.

Στη Μ. Βρετανία κάθε τρεις μέρες πεθαίνει μία γυναίκα θύμα κακοποίησης του συζύγου ή του συντρόφου της

Στην Αυστρία τα μισά από τα διαζύγια βασίζονται σε μηνύσεις των γυναικών για σωματική κακομεταχείριση

Στην Ισπανία 90 γυναίκες πεθαίνουν κάθε χρόνο από κακοποίηση

Σε όλο τον κόσμο, η βία κατά των γυναικών  ηλικίας 15-44 ετών προκαλεί περισσότερους θανάτους και τραυματισμούς από τον καρκίνο, την ελονοσία, τα τροχαία δυστυχήματα και τον  πόλεμο μαζί

Το γυναικείο κίνημα ήταν το πρώτο που μίλησε ανοιχτά για την έμφυλη βία μετά από αιώνες σιωπής, φόβου και ενοχής απαιτώντας να μη συνιστά  πια ιδιωτική υπόθεση και να αναγνωριστεί ως  κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών και ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά προβλήματα, το οποίο αντανακλά και συντηρεί τις πατριαρχικές δομές σε όλο τον πλανήτη.  Ως μηχανισμός ελέγχου και καθυπόταξης των γυναικών η κακοποίηση αφορά όλα τα κοινωνικά, οικονομικά και μορφωτικά στρώματα. Η κοινωνία με τις δομές και τους θεσμούς της , όπως η οικογένεια, το σχολείο, η εκκλησία, ο χώρος εργασίας, με τους  μηχανισμούς  που εμπλέκονται πρώτοι στις περιπτώσεις της βίας, όπως ο δικαστικός μηχανισμός και το δίκτυο των κοινωνικών και ιατρικών υπηρεσιών, οι αστυνομικές αρχές  -, και τέλος το σύνολο της έκφρασης του λαϊκού πολιτισμού μας -τηλεόραση, έντυπα, διαφήμιση-, συμβάλλει στην αναπαραγωγή των ανισοτήτων και των στερεοτυπικών κοινωνικών ρόλων των δύο φύλων και τροφοδοτεί την ανοχή στη βίας κατά των γυναικών. Έτσι διαιωνίζεται η γυναικεία υποτέλεια με αποτέλεσμα οι σχέσεις των δύο φύλων να προσδιορίζονται και να χαρακτηρίζονται σαν σχέσεις υποταγής της γυναίκας στον άνδρα και να αναπαράγεται η άνιση κατανομή εξουσίας και η ανισότητα σε όλους τους τομείς της κοινωνικής πραγματικότητας με ειδεχθέστερη έκφρασή της την κακοποίηση των γυναικών.

Το θέμα της βίας κατά των γυναικών τέθηκε από το γυναικείο κίνημα στην Ευρώπη και την Αμερική στις αρχές της δεκαετίας του 70 και στην Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση όταν οργανώθηκαν αυτόνομες γυναικείες ομάδες με φεμινιστικά αιτήματα. Μόλις το 1986 η Γενική Γραμματεία Ισότητας έθιξε για πρώτη φορά το θέμα σε κυβερνητικό επίπεδο και ζήτησε από ομάδα γυναικών επιστημόνων μια μελέτη-προσέγγιση του προβλήματος από γυναικεία σκοπιά και προτάσεις για κρατική παρέμβαση ενώ μόλις το 1993 ιδρύεται ο πρώτος ξενώνας από επίσημο φορέα (ΓΓΙ, δήμος Αθηναίων) στην Αθήνα για κακοποιημένες γυναίκες.

Στην Ελλάδα δυστυχώς δεν γίνεται καταγραφή των στοιχείων κατά φύλο ούτε  συστηματική καταγραφή των περιστατικών της βίας κατά των γυναικών. Δεν καταγράφονται ούτε καν τα διαζύγια λόγω της βίας στην οικογένεια, επειδή μέχρι σήμερα αυτή δεν αναγνωρίζεται ως έγκλημα από το νόμο. Μπορούμε όμως να αναφέρουμε ενδεικτικά στοιχεία από φορείς  ψυχοκοινωνικής υποστήριξης κακοποιημένων γυναικών που ίσως  φωτίσουν λίγο το ζήτημα και  μας επιτρέψουν να εικάσουμε τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος στη χώρα μας.

          Το Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει συλλέξει  από την γραμμή SOS που λειτουργεί από το  2003 και καλύπτει όλη την επικράτεια μας πληροφορεί ότι έχει λάβει περισσότερες από 3.000 κλήσεις. Χαρακτηριστικό είναι ότι μόνο το πρώτο τρίμηνο του 2006 η γραμμή έχει δεχθεί 332 κλήσεις.

          Επίσης στο κέντρο πληροφόρησης και συμβουλευτικής του ΚΕΘΙ Θεσσαλονίκης από τον Ιανουάριο του 2002 μέχρι και τον Ιούνιο του 2004 απευθύνθηκαν συνολικά 2333 γυναίκες από τις οποίες 545 περιπτώσεις αφορούσαν κακοποίηση στην συντριπτική τους πλειοψηφία από σύζυγο ή σύντροφο. Με δεδομένη την πολύ μεγάλη δυσκολία και τη μακρά και  επώδυνη πορεία που πρέπει να διανύσουν οι κακοποιημένες  γυναίκες μέχρι να βρουν το σθένος να ζητήσουν βοήθεια και να καταγγείλουν τη βία μπορούμε να υποθέσουμε τους πολλαπλάσιους αριθμούς  θυμάτων που κρύβονται πίσω από αυτά τα ενδεικτικά στοιχεία

          Η κακοποίηση των γυναικών στην οικογένεια  η ο οποία δεν είναι μόνο σωματική αλλά και ψυχολογική και οικονομική και σεξουαλική περιβάλλεται από μύθους που συντείνουν στη διαιώνισή της   και ενοχοποιούν την γυναίκα θύμα:

Μύθος 1^ος: Η κακοποίηση  οφείλεται στη φτώχεια , την ανεργία,  την ελλιπή μόρφωση ή το αλκοόλ.  

Τα στατιστικά στοιχεία όλων των σχετικών ερευνών επιβεβαιώνουν  ότι τόσο οι άνδρες που ασκούν βία όσο και οι γυναίκες που την υφίστανται προέρχονται από όλα τα οικονομικά, κοινωνικά και μορφωτικά στρώματα. Αυτό το πιστοποιεί η  έρευνα του ΚΕΘΙ που έγινε το 2003 και η οποία αποτελεί την πρώτη προσπάθεια καταγραφής σε πανελλήνιο επίπεδο του φαινομένου της βίας όπου ο δράστης είναι ο σύζυγος ή ο σύντροφος του θύματος. Πρόκειται για μια δειγματοληπτική στατιστική αξιοποίηση στοιχείων που αφορούν στην κακοποίηση γυναικών που απευθύνθηκαν στα συμβουλευτικά κέντρα Αθήνας και Πειραιά. Έγινε σε ένα δείγμα 1200 γυναικών ηλικίας 18-60 ετών, το 56% των οποίων δηλώνουν  ότι έχουν υποστεί βία λεκτική και /ή  ψυχολογική, για το  56,2% απ’ αυτές η βία διαρκεί επί 10 και πλέον χρόνια και, από αυτές που είναι θύματα σωματικής βίας, το 37,6% καταγγέλλει βαριές σωματικές βλάβες, το 33,7% ελαφρές σωματικές βλάβες και το 30,8%  καταγγέλλει ότι έχει υποστεί σεξουαλική βία. Η έρευνα έδειξε επίσης ότι τα περιστατικά βίας δεν είναι συνέπεια χρήσης αλκοόλ ή άλλων τοξικών ουσιών, ότι τόσο οι δράστες όσο και τα θύματα προέρχονται από όλα τα κοινωνικοοικονομικά στρώματα, ότι το μορφωτικό επίπεδο ποικίλει.

Μύθος 2^ος : Οι  γυναίκες φταίνε, προκαλούν δηλαδή οι ίδιες, τη βία που υφίστανται. Συχνά οι γυναίκες προσπαθώντας να εξηγήσουν και να δικαιολογήσουν τη βία κατηγορούν τον εαυτό τους  ότι εκνεύρισαν τον σύντροφό τους. Η γυναίκα δεν συνειδητοποιεί ότι ο σύντροφός της εκνευρίζεται και με άλλους ανθρώπους, αλλά δεν τους κακοποιεί.

Και ο θύτης της κακοποίησης, τις περισσότερες φορές, επιρρίπτει την ευθύνη της δικής του συμπεριφοράς στη γυναίκα χωρίς να συνειδητοποιεί ή χωρίς να θέλει να παραδεχτεί ότι αυτό που φταίει είναι η ανικανότητα του να αυτοελεχθεί Οι θύτες είναι άτομα πολύ ποικίλα, με πολύ διαφορετικές προσωπικότητες και με μόνο κοινό χαρακτηριστικό την αδυναμία αυτοελέγχου και διαχείρισης του θυμού στο πλαίσιο της συντροφικής συζυγικής σχέσης.

Μύθος 3^ος : Οι γυναίκες απολαμβάνουν τη βία και γι’ αυτό δε φεύγουν.

Οι γυναίκες συχνά δυσκολεύονται  να φύγουν από μια σχέση κακοποίησης για πολλούς και διαφορετικούς λόγους: π.χ. φοβούνται ότι η διάλυση της σχέσης θα έχει αρνητικές επιπτώσεις για τα παιδιά, δεν έχουν τα οικονομικά μέσα για να επιβιώσουν, πιέζονται από τον κοινωνικό ή συγγενικό τους περίγυρο να μείνουν. Στις εύπορες γυναίκες υπάρχουν κοινωνικοί φραγμοί όπως ο φόβος ότι δεν θα τις πιστεύουν,  το αξιοπρεπές επάγγελμα του συζύγου που θα πληγεί, η απομόνωση από την οικογένεια που παίρνει το μέρος του θύτη, η  ενοχοποίηση  ή η ντροπή γι αυτό που υφίστανται.

Μύθος 4^ος :  Η άσκηση Βίας δεν θα επαναληφθεί.

Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων επιβεβαιώνεται  ότι τέτοιες συμπεριφορές επαναλαμβάνονται, παρά τις υποσχέσεις και την προσωρινή μεταμέλεια του θύτη.

Πέρα από την ίδια την κοινωνία, εμάς τους ίδιους και τις ίδιες δηλαδή,  που με τις βαθιά ριζωμένες πατριαρχικές αντιλήψεις της συντηρεί αυτή την επονείδιστη κατάσταση εις βάρος των γυναικών έχουμε και την παντελή απουσία πολιτικής βούλησης από την πολιτεία και τις τοπικές αρχές  να λάβουν δραστικά μέτρα για την εξάλειψη ή την άμβλυνση του φαινομένου. Αυτή η απροθυμία της πολιτείας εκφράστηκε με ενάργεια στο νομοσχέδιο που κατατέθηκε για την βία μέσα στην οικογένεια τον περασμένο Νοέμβρη και που καταρχήν φάνηκε να είναι ένα σημαντικό θετικό βήμα. Όμως δεν χρειάζονται ειδικές νομικές γνώσεις για να καταλάβει κάποιος/α το πνεύμα που διαπνέει το συγκεκριμένο σχέδιο νόμου.. Χωρίς να υπεισέλθουμε στις επιμέρους διατάξεις και άρθρα του νομοσχεδίου αρκεί μία απλή ματιά στην αιτιολογική έκθεση για να καταδειχθεί η παντελής απουσία οποιασδήποτε πρόθεσης για αναγνώριση της κακοποίησης  των γυναικών ως ένα από τα ειδεχθέστερα εγκλήματα και κυρίαρχη έκφραση της έμφυλης βίας όπως επίσης δεν διαφαίνεται καμία πρόθεση και για την πρόληψη και αντιμετώπισή του προβλήματος και την ουσιαστική στήριξη και αρωγή των θυμάτων γυναικών. Είναι πράγματι εντυπωσιακό ότι ο νομοθέτης αισθάνεται την ανάγκη στην πρώτη κιόλας παράγραφο της αιτιολογικής έκθεσης, σχεδόν απολογούμενος, να επισημάνει όχι απλώς  τι επιδιώκει αυτό το σχέδιο νόμου αλλά κυρίως τι δεν επιδιώκει. Αυτό ίσως συνιστά νομική πρωτοτυπία. Έτσι το παρόν σχέδιο νόμου μας πληροφορεί ότι δεν επιδιώκει «να παρέμβει στην ιδιωτική ζωή των μελών της οικογένειας και δεν θέλει να θίξει τα ήθη, τις αξίες και τις αρχές όπως αυτές διαμορφώνονται στην ελληνική κοινωνία.» Δηλαδή με άλλα λόγια ο ιδιωτικός χαρακτήρας του οικογενειακού βίου μέσα στον οποίο διαπράττεται το έγκλημα της βίας κατά των γυναικών  περιφρουρείται όπως επίσης και τα ήθη οι αξίες και οι αρχές που συντηρούν και διαιωνίζουν αυτήν την κατάσταση προστατεύονται.  Ή αλλιώς για να χρησιμοποιήσουμε και τα λόγια της ΓΓΙ κ.Τζουμάνη σε εκδήλωση του δικηγορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης στις αρχές του Μάη «ο νομοθέτης δεν μπορεί να παραβλέπει τα μηνύματα που του στέλνει η κοινωνία» ή σε άλλο σημείο «ο νόμος πρέπει να είναι τέτοιος ώστε να τον αντέχει η κοινωνία!» Μια πολιτεία η οποία νομοθετεί κατά συρροή ερήμην των πολιτών της νιώθει την ανάγκη για πρώτη φορά και για ένα θέμα θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων να αφουγκραστεί τις ανάγκες της κοινωνίας.  Ποιας  κοινωνίας ; Της  βαθιά πατριαρχικής  κοινωνίας , της  σεξιστικής  κοινωνίας , της  κοινωνίας  που έχει αγιοποιήσει το θεσμό της οικογένειας συγκαλύπτοντας το απεχθές αυτό έγκλημα που συμβαίνει στους κόλπους της . Την απουσία αυτή πολιτικής βούλησης που αγγίζει τα όρια του εμπαιγμού την  βιώνουμε  έντονα στην Θεσσαλονίκη τα τελευταία δύο χρόνια όταν δραστηριοποιούμενες στο πλαίσιο της  Πρωτοβουλίας γυναικών ενάντια στην κακοποίηση ζητούμε από τον Δήμο την ίδρυση ολοκληρωμένης δομής υποστήριξης για γυναίκες θύματα κακοποίησης που δεν υπάρχει στην πόλη. Ζητούμε δηλαδή το αυτονόητο που λείπει από μια πόλη ενός και πλέον εκατομμυρίων κατοίκων όταν ψήφισμα του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου το 1986 προβλέπει τη λειτουργία ενός κέντρου υποδοχής και φιλοξενίας κακοποιημένων γυναικών ανά 10.000 κατοίκους. Μετά από συνεχείς και έντονες πιέσεις προς τη δημοτική αρχή  έχουμε λάβει όλων των ειδών τις απαντήσεις σχετικά με το θέμα, υπάρχει ο ξενώνας, δεν υπάρχει ο ξενώνας, υπάρχει αλλά δεν είναι στελεχωμένος, υπάρχει είναι στελεχωμένος αλλά δεν υπάρχει ζήτηση από τις γυναίκες, (να σημειώσουμε ότι το 40% των κακοποιημένων γυναικών που απευθύνθηκαν στο ΚΕΘΙ είχαν αίτημα φιλοξενίας για τις ίδιες και τα παιδιά τους). Και η εικόνα συμπληρώνεται με τα εξής στοιχεία, παραπομπές γυναικών που γίνονται στον υποτιθέμενο ξενώνα είτε δεν γίνονται δεκτές είτε οι γυναίκες στέλνονται στον ξενώνα αστέγων για φιλοξενία και η γραμμή της κοινωνική υπηρεσίας του δήμου που υποτίθεται εξυπηρετεί τις γυναίκες όχι βέβαια μόνο για  το θέμα της κακοποίησης αλλά και για εργασιακά και άλλα ζητήματα λειτουργεί

 8πμ-2μμ. Αν μία γυναίκα ζητήσει βοήθεια μετά τις 2 το μεσημέρι, το οποίο είναι και το πιο πιθανό καθώς τα κρούσματα βίας συμβαίνουν κυρίως  βραδινές ώρες και αργίες, θα συνομιλήσει για το πρόβλημά της με την υπηρεσία καθαριότητας μια και αυτή απαντά στο τηλέφωνο. Και για να είναι  συνεπής ο Δήμος προς τις βασικές του αρχές και το οργανόγραμμά του στην εκδήλωση για την βία του δικηγορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης, ενώ εκλήθη ο αντιδήμαρχος κοινωνικής πολιτικής, η δημοτική αρχή εκπροσωπήθηκε από  τον καθ ύλην αρμόδιο λειτουργό της, τον αντιδήμαρχο καθαριότητας. Ο Δήμος ισχυρίζεται ότι λειτουργεί ο ξενώνας ενώ κανένα νοσοκομείο από έρευνα που κάναμε και κανένα αστυνομικό τμήμα (βασικές υπηρεσίες οι οποίες υποδέχονται τα θύματα και θα μπορούσαν να κάνουν παραπομπές) δεν έχουν καμία σχετική ενημέρωση. Ο ξενώνας δεν προπαγανδίζεται στο site του δήμου μέχρι να  επισημάνουμε εμείς αυτήν την έλλειψη  όπως επίσης κανένα ενημερωτικό φυλλάδιο δεν κυκλοφορεί στην πόλη γιατί πολύ απλά δεν έχει εκδοθεί κάτι τέτοιο για τον ξενώνα φάντασμα. Και για να ολοκληρωθεί ο κύκλος του εμπαιγμού πολύ πρόσφατα και ενώ δεν έχουμε σταματήσει τις τηλεφωνικές οχλήσεις ο Δήμος μας καλεί να επισκεφτούμε τον ξενώνα, ο οποίος είναι ένα κενό κτίριο, με δέκα κλίνες χωρίς φιλοξενούμενες και με σαφή ακόμη τα σημάδια της προηγούμενης χρήσης του (πολύ πρόσφατης μάλλον) ως παιδικού σταθμού αφού υπήρχαν ακόμη μέσα τα παιδικά έπιπλα και οι ζωγραφιές των παιδιών στους τοίχους. Ήταν σα να στήθηκε ο χώρος (και πολύ άτεχνα μάλιστα) απλώς και μόνο για να μας τον δείξουν και να απαλλαγούν από τις πιέσεις μας.

Έτσι εκφράστηκε μέχρι στιγμής η πολιτική βούληση της τοπικής αρχής για την αντιμετώπιση του προβλήματος που πλήττει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των δημοτισσών του.  Αυτό αντί να μας αποθαρρύνει χαλυβδώνει τη διάθεσή για  συνέχιση και εντατικοποίηση της δράσης  μας  και μάλιστα αυτή τη στιγμή εξελίσσεται μια προσπάθεια συγκρότησης ενός συντονιστικού φορέων και συλλογικοτήτων που ασχολούνται με την κακοποίηση στην πόλη το οποίο  

 1. θα παρακολουθεί τις δραστηριότητες των αρμοδίων σε σχέση με τις αναληφθείσες δεσμεύσεις και θα πιέζει για να τηρούνται

2. θα αναλαμβάνει πρωτοβουλίες ευαισθητοποίησης σε συνεργασία με υπηρεσίες

3.θα προτείνει, θα μεσολαβεί και θα πιέζει για προγράμματα επιμόρφωσης εμπλεκόμενων υπηρεσιών, δικαστικών, αστυνομικών, νοσοκομειακών

4. θα συνεχίσει  τη θεσμική διεκδίκηση ενός  κατάλληλου νομικού πλαισίου

Την ανάγκη για  ανάδειξη της βίας κατά των γυναικών  ως μείζον κοινωνικό πρόβλημα και κατάφωρη παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποδεικνύει  ο μεγάλος αριθμός  των γυναικείων οργανώσεων που συμμετείχε στα δύο σεμινάρια που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο των εργασιών του 4^ου Ευρωπαϊκού Forum στην Αθήνα στις 4-7 Μαΐου με θέμα την έμφυλη βία.

  Στο πρώτο με τίτλο ‘Βία των γυναικών στην Ευρώπη, η υποχρέωση των κρατών να προλαμβάνουν , να προστατεύουν και να βοηθούν τις γυναίκες θύματα οικογενειακής βίας’  διοργανώθηκε από τη Διεθνή Αμνηστία και το Ευρωπαϊκό δίκτυο γυναικών. Στη διαδικασία αυτή παρουσιάστηκε ο ισπανικός νόμος ο οποίος θεωρείται ο πιο πρωτοποριακός στην Ευρώπη , έγινε παρουσίαση και κριτική του αντίστοιχου νομοσχεδίου που κατατέθηκε στην Ελλάδα  τον περασμένο Νοέμβρη από εκπρόσωπο του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς αμνηστίας όπου και καταδείχθηκαν οι αδυναμίες του και τα προβληματικά του σημεία, έγινε παρέμβαση από εκπρόσωπο του εθνικού παρατηρητηρίου για τη βία κατά των γυναικών,μίλησε επίσης εκπρόσωπος από την Αλβανία για την απουσία εκεί ειδικού νόμου για την βία κατά των γυναικών και την κυριαρχία του εθιμοτυπικού δικαίου και τέλος εκπρόσωπος του συμβουλίου της Ευρώπης ανακοίνωσε την έναρξη καμπάνιας κατά της έμφυλης βίας στις  25-11-2006 με  θεωρητική αφετηρία ότι η βία κατά των γυναικών συνιστά κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στόχοι της καμπάνιας θα είναι η ευαισθητοποίηση του κοινού, η άσκηση πίεσης προς τα κράτη μέλη για αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος όπως επίσης και η προώθηση των εθνικών σχεδίων δράσης για το θέμα της κακοποίησης των γυναικών.

Το δεύτερο σεμινάριο με τίτλο «Οι  Γυναίκες αγωνίζονται ενάντια στη Βία λόγω Φύλου» το οποίο συνδιοργάνωσε  η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών  μαζί με πολλά φεμινιστικά δίκτυα και ομάδες  από διάφορα μέρη της Ελλάδας ( Πάτρας, Ιεράπετρας, Σερρών, Θεσσαλονίκης κ.α.) και την Ευρώπη (Γαλλία, Τουρκία, Ρωσία, Ουγγαρία, Βουλγαρία, Ιταλία, Αλβανία, Καταλονία, Γερμανία, ΠΓΔΜ, Σουηδία) έθετε ως στόχους α) την προώθηση σφαιρικών και αποτελεσματικών δράσεων για την πρόληψη και αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας σε εθνικό επίπεδο και β) την προώθηση και διαμόρφωση των βασικών αξόνων που θα απαρτίζουν ένα κοινοτικό νομοθέτημα -πλαίσιο για την πρόληψη και αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κοινός τόπος των παρεμβάσεων- ομιλιών που έγιναν από τις εκπροσώπους των πολλών γυναικείων οργανώσεων που συμμετείχαν ήταν η απερίφραστη καταδίκη της έμφυλης βίας,  η ανάγκη να υπάρξει ένα νομικό πλαίσιο σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, (με υιοθέτηση διατάξεων του Ισπανικού νόμου ως  ιδιαίτερα προοδευτικού) καθώς και η αναγκαιότητα  ανταλλαγής εργαλείων και καλών πρακτικών μεταξύ των οργανώσεων για το θέμα της βίας. Όπως ανακοινώθηκε και στη Συνέλευση των Γυναικών, απόφαση του σεμιναρίου ήταν η διοργάνωση μιας Ευρωπαϊκής Καμπάνιας στις 25 του προσεχούς Νοέμβρη, με την ευκαιρία της διεθνούς ημέρας δράσης ενάντια στη βία με το εξής περιεχόμενο:

·                                 Να οργανωθεί μια μεγάλη ενωτική κινητοποίηση κατά της βίας εναντίον  των γυναικών σε ευρωπαϊκό επίπεδο

·                                 Με την ευκαιρία της 25^ης Νοεμβρίου 2006, διεθνή ημέρα δράσης κατά της  βίας λόγω φύλου, να γίνουν ορατές οι κοινές δράσεις με μια κοινή αφίσα και κοινά συνθήματα σε ολόκληρη την Ευρώπη

·                                 Δημιουργία μιας ευρωπαϊκής πλατφόρμας, η οποία θα μπορούσε να κοινοποιηθεί με μια ευρωπαϊκή συνέντευξη τύπου στις 25 Νοεμβρίου

Η πλατφόρμα αυτή θα αποτελέσει την αφετηρία για μια κεντρική κινητοποίηση πριν από τις ευρωεκλογές.

Σχετικά με την κοινή αφίσα διατυπώθηκαν κάποιες επιφυλάξεις από μέλος της ομάδας γυναικών Θεσσαλονίκης επειδή όπως υποστήριξε η αφίσα και τα μηνύματά της  θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη  τις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας να  αντανακλούν και να εκφράζουν  τα τοπικά αιτήματα. Επίσης μέλος κουρδικής γυναικείας οργάνωσης  πρότεινε εκτός από την πανευρωπαϊκή καμπάνια να εστιάζεται η δράση στην προβολή και παρουσίαση του προβλήματος της κακοποίησης των γυναικών σε μια συγκεκριμένη χώρα κάθε φορά.

Αυτά, συνοπτικά, ήταν  τα φεμινιστικά δρώμενα για το θέμα της κακοποίησης στο 4^ο ΕΚΦ και ελπίζουμε να ευοδωθούν οι προσπάθειες για συντονισμό και κοινή δράση των γυναικείων ευρωπαϊκών κινημάτων προκειμένου να αντιμετωπιστεί το μεγάλο πρόβλημα της ανδρικής βίας κατά των γυναικών που μαστίζει όλες τις κοινωνίες.