Η ομάδα για την πολιτική, όπως προς το παρόν ονομάζεται, συναντήθηκε για πρώτη φορά την Πέμπτη, 20-1-2005 σε ένα ολιγομελές και ευέλικτο (χα!χα!) σχήμα. Η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τα ερωτήματα γιατί και πώς κάνουμε πολιτική. Ξεκινώντας από τους λόγους της ένταξής μας στην πολιτική γενικά ή στο Δίκτυο πιο συγκεκριμένα περάσαμε στον τρόπο που κάνουμε πολιτική και τέθηκε αίτημα συζήτησης και αλλαγής του, έτσι ώστε αυτό που σχηματίζουμε τώρα να προέρχεται από την καθεμία από εμάς, να την έχει ανάγκη και να την περιέχει. Η ομάδα θα μπορούσε, όπως προτάθηκε, να επεξεργάζεται την πολιτική εμπειρία του Δικτύου, να λειτουργεί δηλαδή σαν ένας τόπος στον οποίο θα έχουμε τη δυνατότητα να σκεφτούμε συλλογικά γι’ αυτό που συμβαίνει. Μέσα από αυτή τη διαδικασία θα μπορεί να παραχθεί συλλογική γνώση, η οποία θα κάνει την εμπειρία μας γεγονός που δε θα επιτρέπει παλινδρομήσεις σε παλιότερες πρακτικές.
Σ΄ αυτό το τελευταίο σημείο αναφέρθηκε διεξοδικότερα η Τ. Είπε επίσης ότι εντάσσεται στην πολιτική όχι για να λύσει τα προβλήματα άλλων. Από το σημείο αυτό αρχίζουν οι κοινοτοπίες της Αριστεράς και όχι μόνο, κοινοτοπίες και διακρίσεις του τύπου εμείς και οι άλλοι, εμείς εδώ μέσα και οι άλλοι οι έξω, τα πραγματικά προβλήματα του έξω κόσμου και εμείς εδώ που είμαστε όλες ίδιες κ.τ.ό. Και το πιο χτυπητό παράδειγμα της διάκρισης θεωρίας-πρακτικής. Αυτός ο ορίζοντας ανοίχτηκε, κατά τη γνώμη της, μετά την εμφάνιση των νέων κινημάτων, δικτυακών μορφών γνώσης και πολιτικής (κατά της παγκοσμιοποίησης, αντιπολεμικό κ.λ.π.).
Με αυτό το τελευταίο συμφώνησε και η Κυριακή, η οποία σημείωσε ότι τα νέα κινήματα λειτουργούν βιωματικά και ριζωματικά, τρόπος πολιτικής πιο οικείος και για τις γυναίκες.
Ειδικότερα για το Δίκτυο και για την ένταξη σε αυτό μίλησε η Γ., θέτοντας τα ερωτήματα γιατί κάποιες γυναίκες αποφάσισαν να το συστήσουν και κάποιες άλλες να συμμετέχουν σ’ αυτό, ποιες οι πολιτικές προθέσεις και θεωρήσεις τους, από ποια ανάγκη ή συνειδητοποίηση θέλησαν να αναλάβουν και να εμπλακούν σε μια τέτοια πρωτοβουλία, η οποία δεν αναδεικνύει μόνο την έννοια του ‘δικτύου’ αλλά και εκείνη των ‘γυναικών’. Γι’ αυτή τη δεύτερη έννοια υπάρχει άραγε η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά σήμερα για τις ίδιες τις συμμετέχουσες ως άτομα γένους θηλυκού; Ή για ποιους άλλους λόγους μπορεί να την επικαλούνται;
Περισσότερο στο πώς κάνουμε πολιτική επικεντρώθηκε η παρέμβαση της Σ., η οποία επέμεινε στη σημασία του τρόπου, στην έκφραση της διαφωνίας και στην ανάγκη της διαφοράς, την οποία πρέπει να κατανοούμε χωρίς να βάζουμε ταμπέλες, που μπορεί να οδηγούν στην απαξίωση της άλλης άποψης.
Στον τρόπο αναφέρθηκε και η Γ. παρατηρώντας ότι δεν αρκεί κάποιες να προτείνουν και οι υπόλοιπες να ακολουθούν, γιατί έτσι δεν προωθείται η διαμόρφωση και έκφραση ατομικών στάσεων και απόψεων, που θα εκφράζονται στη συνέχεια σε ομαδικές πρωτοβουλίες, συζητήσεις κ.λ.π. Ιδιαίτερα, πρόσθεσε, σημαντικό είναι το θέμα της αυτοοργάνωσης και της αυτονομίας των γυναικών του Δικτύου, ώστε οι προτάσεις, οι γνώμες, οι αναλύσεις να προκύπτουν από αυτές τις ίδιες, και όχι από εξωτερικές παρεμβάσεις, εκτός και αν οι τελευταίες γίνονται για να συμβάλουν στην προώθηση ζητημάτων που ήδη απασχολούν τις συμμετέχουσες στο Δίκτυο.
Κατά την Τ. βασικό και ουσιαστικό είναι η ομάδα για την πολιτική να λειτουργεί παράλληλα με το Δίκτυο και να επεξεργάζεται στο παρόν, στον ίδιο χρόνο τα ζητήματα που προκύπτουν εκεί. Σχετικά με αυτό η Κυριακή παρατήρησε ότι χρειάζεται να εξετάζουμε τι είναι το Δίκτυο και εξέφρασε την επιθυμία το Δίκτυο να είναι μια νέα σχέση, όχι κατ’ ανάγκην ίδια για όλες. Επίσης τόνισε ότι δε θέλει η ομάδα για την πολιτική να συζητά θέματα με τον τρόπο που το κάνει η Αριστερά, και επεσήμανε την ανάγκη να απεμπλακούμε από την πολιτική των αιτημάτων. Ως προς το ζήτημα της επεξεργασίας θεμάτων του Δικτύου σημαντικό θα ήταν, κατά τη Γ., να συζητηθούν οι διαφορετικές πολιτικές θέσεις των συμμετεχουσών, που αναδεικνύονται μέσα από τις προτάσεις που κατατίθενται, τις δράσεις που επιλέγονται και τις έστω και αποσπασματικές προς το παρόν απόψεις που εκφράζονται στις ολομέλειες. Ορισμένες από τις θέσεις αυτές είναι κατά την εκτίμησή της επιγραμματικά οι εξής: απόψεις φιλογυνικές-άλλες απόψεις φεμινιστικές/ απόψεις που υπογραμμίζουν τη διαφορά του φύλου-άλλες που υποστηρίζουν την ισότητα/ θεωρήσεις και πρακτικές που επιδιώκουν πρωτίστως την προώθηση της αυτοσυνείδησης-άλλες που στοχεύουν στο διαφωτισμό ‘τρίτων’ (απλών γυναικών, μεταναστριών κ.λ.π).