25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ : ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΛΕΙΨΗ
ΤΗΣ ΑΝΔΡΙΚΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΒΙΑΣ ΤΩΡΑ
Α. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ
ΔΙΕΘΝΩΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ
Το φαινόμενο της βίας κατά των γυναικών άρχισε να απασχολεί τη διεθνή κοινωνία εδώ και τρεις 10ετίες. Όμως η βία δεν γεννήθηκε πριν 30 χρόνια. Απλά τότε την αποκάλυψαν. Το φαινόμενο είναι τόσο παλιό, όσο και οι πολιτισμένες κοινωνίες μας και επιζεί και στον 21ο αιώνα. Η διαπίστωση αποτυπώνεται σε Ανακοίνωση της Ε. Επιτροπής και Πρόταση του Συμβουλίου των Υπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. “Η βία σε βάρος των γυναικών αποτελεί παλιά μάστιγα της κοινωνίας και κατάφωρη παραβίαση των βασικών δικαιωμάτων του ανθρώπου. Πρόκειται δυστυχώς για φαινόμενο διαδεδομένο σε όλες τις κοινωνίες και σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, ανεξάρτητα από το επίπεδο ανάπτυξης, τον βαθμό πολιτικής σταθερότητας, τον πολιτισμό ή τη θρησκεία. Συναντάται τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό χώρο. Πρόκειται για παγκόσμιο φαινόμενο και ως εκ τούτου διαδεδομένο στις χώρες της Ευρωπαϊκής 'Ενωσης.”
Το Σεπτέμβριο του 1995, η 4η Παγκόσμια Διάσκεψη για τις Γυναίκες, που έγινε στο Πεκίνο, στο Πρόγραμμα Δράσης (παρ. 112) αναγνώρισε ότι "Η βία κατά των γυναικών αποτελεί παραβίαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών τους και τις εμποδίζει να απολαμβάνουν αυτά τα δικαιώματα και τις ελευθερίες". Κάλεσε δε τα κράτη/μέλη «να διασφαλίσουν ειδικότερα το δικαίωμα στην ψυχική, σωματική και σεξουαλική ακεραιότητα όλων των ατόμων, λαμβάνοντας μέτρα πρόληψης, τιμωρίας και εξάλειψης όλων των μορφών βίας». Και επανέλαβε ότι «δεν πρέπει να ξεχνάμε, ούτε για μια στιγμή, ότι όλες οι μορφές βίας κατά των γυναικών συνιστούν προσβολή των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς και της πλήρους ενσωμάτωσής των γυναικών στην κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη».
Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Δράσης της Παγκόσμιας Διάσκεψης του Πεκίνου (παρ. 118): «Η βία κατά των γυναικών είναι η έκφραση της ιστορικά διαπιστωμένης ανισότητας στις σχέσεις ισχύος μεταξύ ανδρών και γυναικών, που οδήγησε στην κυριαρχία των ανδρών επί των γυναικών και στις διακρίσεις κατά των γυναικών, με αποτέλεσμα την παρεμπόδιση της ανάπτυξής τους».
Η άσκηση σωματικής και ψυχολογικής βίας, από άνδρες σε βάρος γυναικών, έχει ως κοινωνικές γενεσιουργές αιτίες τις σχέσεις εξουσίας ανάμεσα στα φύλα, που αποτελούν δομικό στοιχείο της κοινωνίας (βία δομική) και εκφράζονται σε όλους τους τομείς, όπως στην οικονομική και κοινωνική εξάρτηση της γυναίκας από τον άνδρα, στη μειονεκτική θέση των γυναικών στον τόπο δουλειάς, στις λιγότερες ευκαιρίες μόρφωσης για κορίτσια και γυναίκες, στη μειωμένη παρουσία των γυναικών σε πολιτικές θέσεις κ.ά. Οι γυναίκες κακοποιούνται λόγω του φύλου τους. Οι άνδρες που βιαιοπραγούν το κάνουν για να επιβάλουν την εξουσία τους.
Σύμφωνα με απόφαση του Συμβουλίου της Ε.Ε. «Το κράτος που στηρίζεται σε κανόνες δικαίου οφείλει να προστατεύει τους πολίτες του κατά τον καλύτερο τρόπο από τη βία. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να προστατεύει και τις γυναίκες από κάθε μορφή βίας που κατευθύνεται εναντίον τους, από τη βία την ενδοοικογενειακή, τη σεξουαλική, καθώς και από τη σεξουαλική εκμετάλλευση».
Σύμφωνα με ομόφωνο Ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου (16.07.1997), με βάση την εισήγηση της ευρωβουλευτού Μ. Errikson:
-οι περισσότερες περιπτώσεις βίας σημειώνονται εντός της οικογενειακής εστίας, γεγονός που συμβάλλει στην αποσιώπησή της,
-οι περισσότερες περιπτώσεις κακοποίησης δεν καταγγέλλονται στην αστυνομία, ιδίως λόγω της έλλειψης αποτελεσματικών νομικών, κοινωνικών και οικονομικών μέσων για την προστασία των θυμάτων, με αποτέλεσμα η βία κατά των γυναικών να παραμένει σε μεγάλο βαθμό αδίκημα που αποσιωπάται,
-η βία των ανδρών κατά των γυναικών συνεχίζει να περιβάλλεται από μύθους, λχ. ότι η βία στο σπίτι αποτελεί ιδιωτική υπόθεση ή ότι η βία των ανδρών κατά των γυναικών οφείλεται ενδεχομένως στη συμπεριφορά των ίδιων των γυναικών,
-οι πράξεις σεξουαλικής βίας που υφίστανται οι γυναίκες έχουν εξαιρετικά επιβλαβείς σωματικές και ψυχικές συνέπειες για αυτές, γι’ αυτό και πρέπει να ενθαρρυνθεί η δημιουργία κατάλληλων μονάδων περίθαλψής τους,
-η βία κατά των γυναικών στο σπίτι, και γενικά στο πλαίσιο της κοινωνίας, επηρεάζει έμμεσα και άμεσα τα παιδιά και συχνά δημιουργεί ένα κύκλο βίας και κακοποίησης που διαιωνίζεται στις επόμενες γενιές,
-η βία κατά των γυναικών έχει μακροχρόνιες αρνητικές συνέπειες για την συναισθηματική και διανοητική υγεία των παιδιών και
-κάθε μορφή βίας λόγω φύλου, που εμπίπτει στο πεδίο ορισμού της σύμβασης του ΟΗΕ για την κατάργηση κάθε μορφής διάκρισης σε βάρος των γυναικών, πρέπει να θεωρείται αξιόποινη πράξη.
Το Ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου υπογραμμίζει επίσης τη σπουδαιότητα της κατάρτισης όλων των ατόμων που ασχολούνται με τις γυναίκες θύματα βίας, είτε στο πλαίσιο της αστυνομίας, του δικαστικού συστήματος και της υγειονομικής περίθαλψης, είτε στις μονάδες στέγασης και στις υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας. Εκτιμά δε ότι η κατάρτιση αυτή πρέπει να είναι υποχρεωτική για τους δικαστές που εκδικάζουν υποθέσεις σεξουαλικής βίας.
Ακόμη στο Ψήφισμα εκφράζεται η ανησυχία για το γεγονός ότι η σχέση βίας μέσα στο σπίτι και προστασίας των παιδιών συχνά παραβλέπεται και ότι συνεπώς πολλές γυναίκες βρίσκονται εκτεθειμένες σε συνεχή κακομεταχείριση, ως αποτέλεσμα δικαστικών αποφάσεων που επιτρέπουν τις επαφές μεταξύ ενός βίαιου συζύγου ή πρώην συζύγου και των παιδιών του. Επισημαίνει ότι τα μέτρα για την προστασία των παιδιών, στις περιπτώσεις αυτές, πρέπει να προστατεύουν επίσης τη σύζυγο/ θύμα βίας.
Στο Ψήφισμα τέλος τονίζεται ότι μία κοινωνία που ισχυρίζεται ότι προασπίζει τα δικαιώματα του ανθρώπου και την ισότητα πρέπει να αντιμετωπίζει σοβαρά το πρόβλημα της εκτεταμένης βίας που πλήττει άμεσα και έμμεσα την πλειονότητα του πληθυσμού, δηλ. τις γυναίκες και τα παιδιά. Πρέπει γι’ αυτό να υπάρξει ειδική μέριμνα για την κάλυψη των νομοθετικών κενών.
Β. Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ
Στις ευρωπαϊκές χώρες το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας καλύπτεται από ιδιαίτερες νομοθετικές ρυθμίσεις, ενώ η χώρα μας υστερεί δραματικά στον τομέα αυτό.
Η Ελλάδα έχει περιλάβει στο Σύνταγμά της συγκεκριμένες επιταγές γι’ αυτή την προστασία. Μεταξύ των άλλων, με το άρθρο 2 παρ. 1, αναγορεύει τον σεβασμό και την προστασία της αξίας του ανθρώπου σε πρωταρχική υποχρέωση όλων των οργάνων της Πολιτείας και με το άρθρο 5 παρ. 1 διασφαλίζει το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του. Εξ άλλου, το κράτος έχει επικυρώσει ένα μεγάλο αριθμό Διεθνών Συμβάσεων που αναφέρονται στα ανθρώπινα δικαιώματα, ανάμεσα σ’ αυτές και τη «Σύμβαση για την κατάργηση κάθε μορφής διάκρισης σε βάρος των γυναικών», τη γνωστή, από τα αρχικά της, ως CEDAW . Η CEDAW, που έγινε εσωτερικός νόμος του Κράτους (Ν.1342/83), διακηρύσσει την ισότητα των δικαιωμάτων των γυναικών σε όλα τα επίπεδα -κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό, πολιτιστικό- και υποχρεώνει τα Κράτη που την έχουν κυρώσει να λάβουν νομοθετικά μέτρα για την εξάλειψη κάθε μορφής διάκρισης, ώστε να επιτευχθεί η πλήρης ισότητά τους με τους άνδρες. Ασχολείται με όλες τις μορφές των διακρίσεων σε βάρος των γυναικών και με το μέγεθος των περιορισμών, που υφίστανται οι γυναίκες λόγω φύλου Προσδιορίζει τη βία κατά των γυναικών ως μορφή διάκρισης και ορίζει ότι η βία εναντίον τους παραβιάζει τα ατομικά δικαιώματα των γυναικών, που εγγυώνται το Διεθνές Δίκαιο και οι σχετικές Συνθήκες. Θεωρεί ως διακρίσεις και τις προκαταλήψεις και τα παραδοσιακά πρότυπα –τα στερεότυπα- που καθιστούν τις γυναίκες κατώτερες από τους άνδρες. Τα στερεότυπα δείχνουν ότι, μέσα στη συλλογική μας συνείδηση, οι γυναίκες καταγράφονται ως όντα διαφορετικά, κατώτερα, ακριβώς δε αυτά τα στερεότυπα επιτρέπουν ακόμη και σήμερα και δικαιολογούν τη χρήση της βίας εναντίον των γυναικών.
Ωστόσο ο όρος "βία κατά των γυναικών", απουσιάζει από τον ελληνικό Ποινικό Κώδικα και η απουσία αυτού του όρου δημιουργεί προβλήματα, τα οποία μάλιστα γίνονται ιδιαίτερα αισθητά στις περιπτώσεις της συζυγικής και της ενδοοικογενειακής βίας. Αναφέρουμε ενδεικτικά μερικά από αυτά τα προβλήματα: 1) Επειδή κατά κανόνα λαμβάνεται υπόψη μόνο η σωματική βία που προσβάλλει τη ζωή ή τη σωματική ακεραιότητα του ατόμου, δεν διώκεται ποινικά ο δράστης της ψυχολογικής βίας και των ψυχικών τραυμάτων που δημιουργούνται από τη λεκτική βία ή από άλλες παρενοχλήσεις. 2) Η ενδοοικογενειακή βία δεν ανήκει στις καταστάσεις που δίνουν δικαίωμα στην παρέμβαση της δικαιοσύνης. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι με τις νέες διατάξεις του Οικογενειακού Δικαίου γίνεται προσπάθεια δημιουργίας ισότιμων σχέσεων των δύο φύλων στα πλαίσια του γάμου. 3) Η απουσία του όρου έχει δυσμενείς συνέπειες και στον τομέα της παροχής προστασίας εκ μέρους της αστυνομίας. Μη υπάρχοντος νομικού πλαισίου δεν είναι δυνατή ούτε η δικαστική ούτε η αστυνομική επέμβαση. Μάλιστα η αστυνομία τις περισσότερες φορές, όταν το θύμα ζητάει την προστασία της, όχι μόνο δεν συλλαμβάνει το δράστη, αλλά αποτρέπει και την κατάθεση της μήνυσης για να μη διαλύσει το γάμο, αν πρόκειται για ζεύγος συζύγων.
΄Αλλωστε μία από τις πιο συνηθισμένες μορφές της πατριαρχίας είναι η ιδέα ότι η οικογένεια είναι "ιδιωτικό" βασίλειο, διακρινόμενο πλήρως από το "δημόσιο" -την εργασία και την πολιτική- ένα βασίλειο όπου ο άνδρας ασκεί την ίδια κυριαρχία και την ίδια εξουσία που ασκεί στη δημόσια ζωή.
Γ. ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΕΝΟΣ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΒΙΑΣ
Γ1. Αντικείμενο του νόμου
Αντικείμενο του νόμου πρέπει να είναι η αναγνώριση της ανδρικής βίας κατά των γυναικών, η οποία ασκείται από τη μεριά των συζύγων, νυν και πρώην, ή των συντρόφων τους ανεξάρτητα αν συγκατοικούν ή όχι μαζί τους, ως εκδήλωσης διάκρισης, ανισότητας και επιβολής των σχέσεων εξουσίας σε βάρος τους.
Με το νόμο πρέπει να καθορίζονται μέτρα ολοκληρωμένης προστασίας που αφορούν στην πρόληψη, την επιβολή ποινής στους δράστες, την απόδοση βοήθειας στα θύματα και τελικά την εξάλειψη αυτής της βίας.
Στην έννοια της βίας περιλαμβάνεται κάθε έκφραση σωματικής ή ψυχολογικής βίας συμπεριλαμβανομένων του σεξουαλικού καταναγκασμού/ βιασμού, της αυθαίρετης στέρησης της ελευθερίας, όπως και των απειλών και άλλων μορφών καταναγκασμών.
Γ2. Μέτρα ευαισθητοποίησης, πρόληψης και κύρωσης:
Ο νόμος πρέπει να περιλαμβάνει ένα σύνολο μέτρων ευαισθητοποίησης, πρόληψης και κύρωσης σε πολλούς τομείς. Ειδικότερα :
α. Μέτρα στον εκπαιδευτικό τομέα που αφορούν στην επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, την ευαισθητοποίηση των μαθητών/ σπουδαστών, την προώθηση της έρευνας σε όλους τους τομείς που αφορούν την ισότητα των φύλων καθώς και την εκπαίδευση σε σχέση με την αποτροπή συγκρούσεων, την ειρηνική επίλυση τους σε όλες τις πλευρές της προσωπικής, οικογενειακής, κοινωνικής ζωής και τον έγκαιρο εντοπισμό της βίας που ασκείται στο οικογενειακό περιβάλλον απέναντι στη γυναίκα και τα παιδιά.
β. Μέτρα στο χώρο της διαφήμισης και των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, για την αποτροπή σεξιστικών προτύπων, εικόνων και ιδεών προσβλητικών για την αξιοπρέπεια των γυναικών, που παραβιάζουν την ισότητα των δύο φύλων και τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα των γυναικών.
γ. Μέτρα στο χώρο της υγείας με στόχο την έγκαιρη διάγνωση, τη βοήθεια και αποκατάσταση των γυναικών που υφίστανται την ανδρική βία.
δ. Μέτρα για την επιμόρφωση και εξειδίκευση στα θέματα της βίας κατά των γυναικών των αστυνομικών, ανακριτικών και δικαστικών αρχών.
Γ3. Δικαιώματα των γυναικών - θυμάτων βίας
α. Δικαίωμα στην πληροφόρηση, την πλήρη κοινωνική αρωγή και τη δωρεάν νομική βοήθεια.
Οι γυναίκες – θύματα βίας έχουν δικαίωμα σε πλήρη ενημέρωση και συμβουλή μέσω των υφιστάμενων αρμόδιων υπηρεσιών ή αυτών που θεσμοθετούνται με το νόμο. Έχουν δικαίωμα στις υπηρεσίες κοινωνικής αρωγής, έκτακτης ανάγκης, προληπτικής παρέμβασης από αρμόδιους φορείς, στήριξης, ασυλίας και πλήρους αποκατάστασης, στην οποία περιλαμβάνεται και η κοινωνική και εργασιακή τους επανένταξη. Επίσης έχουν δικαίωμα στη δωρεάν νομική βοήθεια και υπεράσπισή τους στο δικαστήριο. Ιδιαίτερη μέριμνα πρέπει να δίδεται στον τρόπο με τον οποίον οι γυναίκες εξετάζονται από τις ανακριτικές και δικαστικές αρχές ώστε να μην υφίστανται μία δεύτερη ( ψυχολογική ) κακοποίηση .
β. Δικαιώματα εργασιακά και παροχές κοινωνικής ασφάλισης.
Οι εργαζόμενες γυναίκες- θύματα βίας έχουν δικαίωμα στη μείωση και επαναρύθμιση του χρόνου εργασίας, στη γεωγραφική μετακίνηση και στην προσωρινή διακοπή της εργασιακής σχέσης με εξασφάλιση της θέσης εργασίας. Οι απουσίες ή η έλλειψη ακριβείας στο ωράριο της εργασίας που προκαλούνται από τη φυσική ή ψυχολογική κατάσταση λόγω βίας θεωρούνται δικαιολογημένες μέσω των κοινωνικών υπηρεσιών αρωγής ή των υγειονομικών υπηρεσιών.
γ. Οικονομικά δικαιώματα
Οι γυναίκες- θύματα βίας, οι οποίες δεν διαθέτουν ίδιους οικονομικούς πόρους, πρέπει να ενισχύονται οικονομικά με εφάπαξ βοήθημα, να βοηθούνται στην εξεύρεση εργασίας, να επιδοτούνται στο διάστημα της αποκατάστασης τους και μέχρις ότου αποκτήσουν εργασία, ιδιαίτερα αν έχουν παιδιά – προστατευόμενα μέλη της οικογένειάς τους.
Δ. ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΚΑΙ ΑΡΩΓΗΣ
Η χώρα μας δεν διαθέτει καμία υποδομή για την προσφυγή των κακοποιημένων γυναικών πολύ δε περισσότερο για την αρωγή για την αποκατάσταση τους. Χρειάζεται να αναπτυχθούν τώρα γραμμές SOS, συμβουλευτικά κέντρα και υπηρεσίες στους Δήμους , καθώς και κέντρα κακοποιημένων παιδιών και γυναικών σε όλη τη χώρα.
Για τη σύνταξη του κειμένου χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία από την εισηγητική έκθεση στο σχέδιο νόμου «Για την πρόληψη και την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας », που συντάχθηκε επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ αλλά δεν ψηφίστηκε καθώς και ο αντίστοιχος Ισπανικός Νόμος , που ψήφισε η κυβέρνηση Θαπατέρο και θεωρείται υποδειγματικός ως προς την ολοκληρωμένη προσέγγιση του προβλήματος.
Η βία κατά των γυναικών είναι η πλέον διαδεδομένη
και πιο «αποδεκτή» μορφή βίας
· Να σπάσουμε τη σιωπή και να κάνουμε ορατή την «αθέατη» καθημερινή ενδοοικογενειακή βία και τη βία λόγω φύλου.
·
Να στηρίξουμε όλες τις γυναίκες που τολμούν να την καταγγείλουν.
Να μην επιτρέψουμε την ενοχοποίηση και την περιθωριοποίησή τους.
· Να παλέψουμε για την κατάργηση των σχέσεων εξουσίας, για μια κοινωνία χωρίς φόβο, φτώχεια και βία, χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις με σεβασμό στη διαφορά.
Να Διεκδικήσουμε:
· ΑΜΕΣΗ νομοθέτηση για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας και της βίας λόγω φύλου
· Δημιουργία χώρων υποδοχής και στήριξης γυναικών που έχουν υποστεί βία
· Εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση των εμπλεκόμενων φορέων για τον τρόπο υποδοχής και αντιμετώπισης γυναικών που έχουν υποστεί βία
· Δημιουργία κατάλληλων προγραμμάτων σε όλες τις βαθμίδες της δημόσιας εκπαίδευσης για θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βίας κατά των γυναικών
· Να εφαρμοστεί η οδηγία της Ε.Ε. για τη σεξουαλική παρενόχληση στους χώρους εργασίας και να ψηφιστεί σχετικός νόμος
· Καμία ανοχή στη διαιώνιση της βίας και στον εξευτελισμό των θυμάτων σε κοινωνικούς θεσμούς: σχολείο, οικογένεια, ΜΜΕ
ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ
την Παρασκευή 25 Νοέμβρη,
Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της βίας Κατά των Γυναικών
στον πεζόδρομο Κοραή στις 6μμ
Θα ακολουθήσει δρώμενο από την
Θεατρική Γυναικεία Ομάδα «Σελάνα»
Καλούν
Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας, Παγκόσμια Πορεία Γυναικών/Ελληνικό Δίκτυο, Πανελλαδικό Δίκτυο Γυναικών Μεταναστριών, Τμήμα Γυναικών Συνασπισμού, Ομάδα ΜΑΦΑΛΝΤΑ κατά του σεξισμού, Ομάδα Γυναικών του ΚΟΚΚΙΝΟ, Ομάδα Γυναικών της ΚΟΕ, Ομάδα Γυναικών της ΔΕΑ, Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας, Κέντρο Γυναικείας Υποστήριξης & Δημιουργικότητας Ηλιούπολης, Γυναίκες για μια Άλλη Ευρώπη, Γυναικείο Αρχείο «Δελφύς»