Κορίτσια σας προσκαλούμε!

 

Στο  Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς, από την Παρασκευή 7 Οκτωβρίου μέχρι και την Κυριακή 16 του ίδιου μήνα, η Άννα Κοκκίνου, (έχει λόγους) και ανεβάζει ( και αποφεύγουμε συνειδητά το "ξανά" ) τις "Μορφές από το έργο του Βιζυηνού". Πρόκειται, νομίζουμε, για μια παράσταση εξαιρετική και  γι΄αυτό θελήσαμε, καταχρώμενες το χώρο, να σας την προτείνουμε ή να σας τη θυμίσουμε. Επιπλέον, αυτήν την περίοδο, χρειάζεται, περισσότερο από ποτέ, να στηρίξουμε , γυναικείες πρωτοβουλίες ποιότητας που απειλούνται εξαιτίας των πενιχρών επιδοτήσεων και της  έλλειψης χορηγιών. Επισυνάπτουμε, επίσης, ένα κείμενο για την παράσταση που έγραψε  παλαιότερα η Νίκη. 

                                             Μαυροπούλου Αγγελική.

                                             Χοντολίδου Ελένη.

                                             Γιάνναρη Νίκη. 

ΔΟΞΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΝΑ ΚΟΚΚΙΝΟΥ

 

Η παράσταση της Κοκκίνου είναι μια άνοδος στην πίσω πλευρά των πραγμάτων. Στη χώρα εκείνη που, αν εύοσμος και απέραντη, φιλοξενεί μόνον τις απολιθωμένες από τον πόνο ψυχές.

          Η Κοκκίνου ανεβάζει μια τραγωδία δίχως «έξοδο». Λες κι ότι η ζωή συνέβη, συμβαίνει, και έρχεται η ώρα του ξοδιού και το ξόδι αυτό, το οποίο προετοιμαζόταν μια ζωή, αναβάλλεται, συνεχώς αναβάλλεται για την επόμενη παράσταση και ίσως τελικά για το επόμενο «έργο», αν φτάσει η ζωή.

          Η ζωή του Βιζυηνού είναι σαν ένα με το έργο του και η Κοκκίνου γίνεται ένας θεατής που δονείται άφωνος από τις αναγνώσεις της Μοίρας.

          Η ψυχή της φτερουγίζει γύρω της την ώρα που η ίδια έχει αδειάσει για να χωρέσει μόνον ένα μεγάλο Πένθος. Θα έλεγε κανείς πως σηκώνει το πένθος όλου του κόσμου, σαν να μπορεί και σαν να αντέχει να το κάνει.

          Η Κοκκίνου κινείται πέραν της τέχνης και άνω της συγκίνησης. Καμώνεται όπως ο παππούς και το μικρό ραφτόπουλο πως η παραμυθία δεν ωφελεί. Σ’ ολόκληρη την παράσταση, τα πάντα απεκδύονται του συμβολικού τους λόγου και υπάρχουν μόνον στη φαντασιακή χώρα και στη σκληρή πραγματικότητα. Το συμβολικό – ο μεγάλος διαμεσολαβητής – επιστρατεύεται μόνον τις στιγμές εκείνες που η Κοκκίνου θέλει απότομα να μας επαναφέρει στη μόνη Αλήθεια: Γρηγορείτε! Ο αποχωρισμός υπάρχει. Ο θάνατος υπάρχει.

          ‘Όμως η παράσταση εγκυμονεί την αλήθεια. Δεν την γεννά. Την αποφεύγει. Δεν την αποδέχεται. Λες κι ότι αν την αποδεχόταν, το έργο θα τελείωνε. Δεν θα ξαναπαιζόταν ποτέ.

Αυτή η έντιμη τελετή είναι η ύψιστη τέχνη της Κοκκίνου.

Της Κοκκίνου που κατοικεί εδώ και χρόνια στη μεθόριο του Πένθους.

Δίχως αυταπάτες και εύκολες συνταγές.

Που τελετουργεί καλώντας μας σε  αφύπνιση.

Αναλαμβάνοντας για λογαριασμό μας το πένθος των αποχωρισμών που επίκεινται.

Αλλά, αφτού, ψυχούλα μου Άννα, πώς επήγες;

Αφτού που ευρίσκεσαι, πώς ημπορείς;